صفحه اصلي | تماس با ما | تبليغات در سايت | آمار خبرها | آمار مشاهده
 

اخبار بهداشتي جدید ترین خبر بهداشتي خبر قبلی خبر بعدی چاپ خبر
توجه: شما در حال مشاهده یک خبر قدیمی هستید. برای مشاهده خبرهای جدید مرتبط به موضوعات خاص، از جستجوی خبر استفاده نمایید.

قابل توجه افراد مبتلا به پاركينسون: , ورزش راه حل كم هزينه درمان

افراد مبتلا به پاركينسون همواره با مشكلات بسياري دست به گريبانند. اين بيماري معمولا كيفيت زندگي اين افراد را تحت تاثير قرار مي دهد. تحقيق حاضر انجام تمرينات حركتي درماني در كنار درمان دارويي را راهي مفيد در جهت ارتقا كيفيت زندگي افراد مي داند.

به گزارش خبرگزاري دانشجويان ايران (ايسنا)، «تاثير يك دوره تمرينات حركت درماني بر كيفيت زندگي بيماران مبتلا به پاركينسون» توسط بهرام يوسفي، وحيد تاديبي و جواد طاهرزاده مورد بررسي قرار گرفت.

در اين تحقيق آمده است: بيماري پاركينسون عارضه‌اي است مزمن و پيشرونده كه بيشتر متمركز بر گروه سني سالمندان است. به دليل گستردگي اختلالات و عوارض ناشي از اين بيماري، مبتلايان به آن با مشكلات زيادي روبه‌رو مي‌شوند. علايم اصلي بيماري عبارتنداز ناپايداري وضعيتي، كندي حركت، رعشه استراحتي و سفتي و سختي حركات بدن كه مي‌توانند مشكلات ثانويه‌ي ديگري در ابعاد مختلف نيز براي بيماران در پي داشته باشد. برخي از اين مشكلات عبارتند از دشواري در راه رفتن، گام برداشتن و تغيير جهت دادن و جابه‌جايي كه عدم تعادل و قامت خميده بر اعمال روزانه‌ي بيماري مانند نشستن و برخاستن، لباس پوشيدن و بهداشت فردي بيمار تاثير منفي دارند.

يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهند استفاده از روش‌هاي مبتني بر حركت درماني به صورت شيوه‌ي درماني مكمل در كنترل بخشي از عوارض بيماري نقش مثبتي دارد و با راهبردهاي حركتي مي‌توان عملكرد روزانه‌ي بيماران را بهبود ببخشيد.

نمونه‌ي آماري اين پژوهش را 24 بيمار ايديوپاتيك پاركينسوني تشكيل مي‌دهند. با تاييد پزشك متخصص هيچ يك از آزمودني‌ها دچار بيماري‌هاي مزمن قلبي و آرتروز و يا اختلالات شناختي نبودند. همچنين آزمودني‌ها در زمان انجام پژوهش، فعاليت‌هاي ورزشي يا درمان‌هاي فيزيوتراپي انجام نمي‌دادند.

براي سنجش كيفيت زندگي از پرسش نامه‌ي كيفيت زندگي بيماران مبتلا به پاركينسون (PDQL) استفاده شد.

برنامه‌ي تمرينات حركت درماني در گروه آزمايشي عبارت بود از يك دوره تمرينات كششي و مقاومتي به مدت 10 هفته و هر هفته چهار جلسه. در هر جلسه تمريني، آزمودني‌ها در گروه آزمايش پس از حدودا 10 دقيقه گرم كردن، تمرين‌هاي اصلي كششي و مقاومتي برگزيده از الگوي تمرينات ورزشي ويژه بيماران مبتلا به پاركينسون را به مدت 40-50 دقيقه انجام دادند و جلسه تمريني را با حدودا پنج دقيقه سرد كردن به پايان رساندند. زمان اجراي تمرينات در گروه آزمايش ساعت چهار بعدازظهر و يك ساعت پس از مصرف داروها بود.

يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد برنامه‌ي تمريني، به جز شاخص عملكرد هيجاني، بر شاخص‌هاي علايم پاركينسوني، علايم سيستميك، عملكرد اجتماعي و شاخص كلي كيفيت زندگي در بيماران مبتلا به پاركينسون تاثير مثبت و معناداري دارد. شاخص‌هاي مذكور در گروه آزمايش، كه علاوه بر دارو درماني 10 هفته تمرينات حركت درماني انجام مي‌دادند، بيش از 15 درصد بهبود يافتند؛ در حالي كه در گروه گواه كه تنها دارو مصرف مي‌كردند تغيير معناداري در اين شاخص‌ها ديده نشد.

محققان اظهار داشتند براي كنترل و بهبود عوارض بيماران مبتلا به پاركينسون تركيب درمان‌هاي استاندارد (دارو درماني) با تمرينات حركت درماني موثرتر از دارو درماني صرف است.

تمرينات كششي را مي‌توان براي حفظ و بهبود دامنه‌ي حركتي، حركت پذيري و انعطاف پوست، عضلات و بافت‌هاي نگه دارنده‌ي پيرامون مفاصل و در نتيجه حفظ كارايي و عملكرد عضلات و مفاصل، به بيماران پاركينسوني توصيه و تجويز كرد. اين تمرينات به كاهش سفتي و سختي عضلات، بهبود وضعيت خميده‌ي تنه و كاهش پاسخ‌هاي انطباقي عضلات (كوتاه شدن) به ويژه در عضلات اكستنسور (باز كننده) مي‌انجاميد. همچنين امكان بهبود و تقويت قدرت و توان عضلاني از طريق تمرينات مقاومتي و قدرتي در بيماران پاركينسوني گزارش شده است.

يافته‌هاي اين پژوهش تاثير مطلوب تمرينات حركت درماني را برعملكرد اجتماعي بيماران مبتلا به پاركينسون نشان مي‌دهد. در پرسشنامه‌ي PDQL، عملكرد اجتماعي با ويژگي‌هايي همچون توانمندي در انجام فعاليت‌هاي اجتماعي مانند كارهاي مورد علاقه، فعاليت‌هاي فراغتي و مسافرت تعريف شده است كه همه‌ي اين ويژگي‌ها تا حدود زيادي به احساس توانايي و بهبود عملكرد حركتي بيماران وابسته‌اند؛ بنابراين تمرينات حركت درماني به طور غير مستقيم از طريق افزايش توانمندي و بهبود عملكرد حركتي بيماران بر عملكرد اجتماعي آنان اثر گذارند.

برخلاف ديگر شاخص‌هاي كيفيت زندگي بيماران، در اين پژوهش شاخص عملكرد هيجاني در پس آزمون در هر دو گروه آزمايش و گواه كاهش معناداري داشت. اين شاخص با علايمي همچون ترس از روند نامطلوب بيماري، ترس و نگراني از پيامدهاي بيماري، احساس افسردگي، عدم تمركز و عدم اطمينان به خود به دليل محدوديت‌هاي حركتي تعريف شده است. بر اين مبنا، روند نزولي اين شاخص ممكن است به دليل آگاهي بيماران پاركينسوني از پيشرفت هميشگي بيماري خود باشد و اين موضوع باعث تشديد نگراني آنها گردد. اين بيماران ممكن است بخواهد خود را با ديگران مقايسه كنند.

در نتيجه‌گيري كلي، يافته‌هاي اين پژوهش بيانگر آن است كه تمرينات حركتي درماني در كنار درمان دارويي آثار مطلوبي بر كيفيت زندگي بيماران مبتلا به پاركينسون دارد. از آنجا كه اين تمرينات كم هزينه‌اند و آثار جانبي منفي نيز از آنها ديده نشده، استفاده از تمرينات حركت درماني براي بيماران مبتلا به پاركينسون توصيه مي‌شود.
متن كامل اين تحقيق در نشريه كميته ملي المپيك شماره 46 (تابستان 1388) آمده است.


    منبع خبر:خبرگزاری دانشجویان ایران - ايسنا     شنبه ۲۷ تير ۱۳۸۸

دفعات مشاهده: ۱۰۱۰ کد خبر: ۹۷۰۹۶
 
کلیه حقوق مادی و معنوی این سایت متعلق به شرکت رایان پژوه سلامت می باشد.
Copyright © 2010 RayanPajouh. All rights reserved.